Deze week in de #relatievraagvandeweek een vrouw in een proefscheiding die van de therapeut te horen krijgt dat haar man autistisch is en zich afvraagt of ze nu naar hem terug moet gaan.

 

Vraag

Onlangs is de diagnose Autisme gesteld bij mijn man (door de psychotherapeut). 
En ik maar denken al die tijd dat het narcisme was… mijn man is hoogbegaafd (en maatschappelijk gezien zeer geslaagd). Zijn grote gebrek aan empathie, zijn kwetsende “eerlijkheid”, zijn grote egocentrisme, zijn grote beperkingen op het gebied van seksualiteit, zijn beklemmende verstikkende overbezorgdheid horen dus blijkbaar bij autisme.

Ik voel me sinds de diagnose verward. Want wat ik begrijp van de therapeut is dat er wel mee te leven valt wanneer ik hem anders benader. 
Hij heeft er veel moeite mee, met deze diagnose. Is verdrietig, maar denkt ook dat ik nu weer terug naar huis kom. Omdat het nu een aandoening is waar hij niets aan kan doen, en geen onwil.

Ik ben in de war over mijn huwelijksbelofte van ruim twintig jaar geleden:” in ziekte en gezondheid”… Ik heb zoveel gegeven… ik heb zoveel energie in hem en ons huwelijk gestoken… en weinig terug gehad ( behalve een goede financiële positie). 
Maar ik voel de druk. Van binnen, van m’n vier kinderen, van m’n man. Ik ben net apart gaan wonen en ik wil niet terug. Ik wil graag leren beter met hem om te gaan, maar ik betwijfel of ik de “liefde” kan terug vinden. Schuldgevoel steekt hevig de kop op. Alsof ik hem in de steek laat… met een aandoening waar hij niets aan kan doen…

Kun jij jouw heldere, niets-ontziende blik hier over laten gaan? D.

 

Antwoord

Beste D. De diagnose verandert niets aan zijn houding of gedrag, er zit alleen een ander etiket op dan jij in eerste instantie dacht. Overigens is dat nog maar de vraag. De diagnose autisme betekent niet dat de diagnose narcisme is uitgesloten. Het zijn stoornissen die ook samen kunnen gaan (comorbiditeit). Dus dat hij (alleen) de diagnose autisme heeft gehad, wil nog niet zeggen dat jouw waarneming van narcistisch gedrag niet klopt.

Autistisch

Jouw man wordt niet anders door de diagnose autisme, zijn beperkingen worden niet minder doordat hij nu het etiketje ‘autistisch’ heeft. Het wordt door de diagnose duidelijk dat de beperkingen zelfs blijvend zijn. Het wordt zo klaar als een klontje dat het voor een groot deel NIET aan jou ligt wat er tussen jullie mis ging, maar dat het echt aan hem ligt.

De therapeut liegt

In mijn ogen liegt de therapeut tegen jou. Het is niet zo dat het leefbaar gaat worden als jij hem anders gaat benaderen. Dan wordt hij niet minder kwetsend, ineens een warme, gevoelige minnaar en gaat hij niet meer rekening houden met jou. Als jij hem anders benadert verdwijnt zijn autisme niet. Hij heeft een psychiatrische stoornis, een grote beperking dus en die gaat niet voorbij, dat is een blijvend tekort.

Zijn probleem kun jij niet oplossen

Zijn autisme is van hem, het is zijn probleem, geef het aan hem terug. Je probeert al zo lang van alles voor hem op te lossen. Jouw probleem is dat je al die tijd met een autistische man hebt geleefd en dus enorm tekort bent gekomen. Jij hebt een beklemmende, verstikkende man gehad die de baas over je speelde en onaardig tegen je deed. En je bent al die jaren in bed ook nog eens niet aan je trekken gekomen.
Jij hebt al veel langer dan goed voor je is verdragen dat de relatie onvoldoende wederkerig was en je behalve geld onvoldoende terug kreeg.

Je hebt je huwelijksplicht meer dan vervuld

Je hebt hem gesteund in zijn loopbaan, waarschijnlijk jullie kinderen voor het belangrijkste deel in je eentje opgevoed zonder emotionele steun van zijn kant. Je hebt je huwelijksplicht meer dan vervuld. Je bent niet verplicht om ten koste van jezelf  te blijven. Huwelijksplicht betekent niet dat je verplicht bent om te blijven ook al is een echt wederkerige relatie niet mogelijk.

Autisme

Autistisch is een etiketje dat bij iedereen een andere invulling heeft. Dat je man autistisch is, betekent in zijn geval dat hij maar een beperkt in staat is tot een liefdesrelatie. De diagnose autistisch brengt jou dus nu helderheid. Je wist altijd al dat er iets niet klopte, maar probeerde jezelf er aan aan te passen. En dat lukt je nu niet meer. De diagnose geeft je nu een onderbouwing voor je keuze. Je hebt kennis die je vroeger niet had. Je zou als jonge vrouw niet gekozen hebben voor een huwelijk met een man waarvan je wist dat hij autistisch was. 

Jezelf centraal stellen

Dat je nu apart woont en bezig bent definitief te vertrekken uit je relatie, betekent dat je nu eindelijk jezelf centraal durft te stellen. Laat je niet in de luren leggen door de claims en behoeften van anderen. Blijf bij je keuze en laat het schuldgevoel van hem bij hem. Hij was niet de echtgenoot die jij nodig had, daar hoef jij je niet schuldig over te voelen. Vraag de vriendinnen die wel achter jouw vertrek staan om ondersteuning en zorg voor een goede advocaat. Mannen met een gesbrek aan empathie verharden vaak nog meer tijdens een scheiding. De kans bestaat dat je echt keihard voor je eigen belangen zult moeten opkomen. Daarom raad ik je aan om je de komende tijd te focussen op het leren onderhandelen.

Ik wens je veel sterkte en troost.

Hulp nodig?

Om in een slecht lopende relatie echt je eigen plek in te nemen en je niet van je keuzes af te laten brengen door de druk van de mensen die je liefhebt, heb je ondersteuning nodig. Je kunt een afspraak maken voor een individuele sessie Turbo Therapie.

2 reacties

  1. Erica

    Heel herkenbaar…bijna 25 jaar in dezelfde situatie gezeten! Hij wilde ook nooit in therapie, het lag altijd aan mij er mankeerde niets aan hem. Toen ik echt wegging toen verdiende hij nog een kans….hoeveel kansen had hij al gehad?? Tja…weer dacht ik alleen aan mezelf!!! Zei hij…. nu 2 jaar weg…..wat een verademing!!!!! Nooit weer terug, al was het de laatste man op aarde.

    Beantwoorden
  2. Esther

    Haar vraag zou de mijne kunnen zijn… Je antwoord neem ik graag ter harte, Caroline. Om kracht en troost uit te putten, zoiets.

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.