“De kogel is door de kerk: dit nieuwe jaar willen mijn man en ik aan kinderen beginnen. Er is alleen één probleem: mijn man is een workaholic. Hij heeft beloofd te minderen met zijn werk, maar ik betwijfel of dat gaat lukken. Wat raadt u ons aan?” Dat is de vraag die ik beantwoord in de laatste column voor de bijlage Hart en Ziel van de persgroep.

Je twijfel is terecht. Aan de belofte van een verslaafde kun je geen waarde hechten. Een verslaafde negeert dat hij verslaafd is, dat hij moeite zal moeten doen om van zijn verslaving af te komen. Een verslaafde is slecht bereikbaar. Die is op de vlucht, vaak voor vervelende gevoelens en probeert via zijn verslaving positieve gevoelens te krijgen. Anders dan verslaving aan alcohol, drugs of gokken, is werkverslaving maatschappelijk geaccepteerd en wordt het door bedrijven zelfs gestimuleerd. De verslaving levert bovendien erkenning, waardering, status en geld op en lijkt dus vooral positieve kanten te hebben. De negatieve kanten worden door de werkverslaafde niet gezien. Dat hij onzorgvuldig omgaat met zichzelf, zijn lichaam én met de relatie met jou, blijft buiten beeld. Als er nu geen reden is om de verslaving aan te pakken, zullen kinderen hem die motivatie niet gaan geven. Sterker nog: de kans is groot dat hij na de geboorte van een kind nog harder gaat werken, omdat er meer monden gevoed moeten worden. Als partner van een werkverslaafde zou jouw uitgangspunt moeten zijn: hij verandert niet.

 De consequentie van zijn werkverslaving is dat jij er alleen voor komt te staan met de kinderen. Je verwachtingen van een bijdrage van zijn kant, moet je loslaten. Zijn werk gaat voor. Je gaat het leven tegemoet van een alleenstaande moeder met een man op de verre achtergrond. Als je dat tot je door laat dringen, doemt de vraag op of je dan nog steeds kinderen wilt. Is je antwoord ja? Zorg dan dat je het financieel goed regelt. Zorg ook voor een netwerk om je heen dat jou helpt met de kinderen. Mensen die ze in geval van nood van school kunnen halen of even in kunnen springen. Reken niet op hem. Hij is verslaafd en dus onberekenbaar.

De relatie met een verslaafde plaatst je per definitie in de rol van co-dependant. Jij bent afhankelijk. De relatie is niet gelijkwaardig. Als je eraan hecht dat de vader een gelijkwaardig deel van de opvoeding voor zijn rekening neemt, moet je met deze man dus geen kind krijgen. Ik houd er rekening mee dat je bovenstaande informatie negeert. Dat jij blijft denken dat je man gaat veranderen. Je gelooft in sprookjes en je zult er waarschijnlijk hardnekkig in blijven geloven, want je bent al getrouwd en je houdt van hem en je verlangt naar een kind.

5 reacties

  1. Felicia

    Precies een workaholic veranderd nooit, na zijn werkzaam leven
    begon die aan een uit de hand gelopen hobby!
    Na 48 jaar een onbestorven weduwe te zijn geweest, heb ik mijn
    biezen nu gepakt. Mijn gezondheid speelden me parten, hij was
    er toen voor mij niet, en is dat ook nooit geweest!
    Ik heb altijd mijn eigen boontjes gedopt, je wordt er heel erg
    moe van en bitter! En dat is het niet waard! Vandaar dat ik er
    nog wat wil maken op mijn ouwe dag! Onze kinderen en kleinkinderen hebben nooit een vader of Opa gehad. Thuis was die
    altijd doodop en bekaf, ook begon die bovenmatig te drinken!
    Waarom ik gebleven ben is mij nu een raadsel, trouw tot de dood?
    Jonge vrouwen raad ik aan, bezint voor dat je begint! Steek er geen
    energie in, onbegonnen werk, echt waar! En liefde moet van beide kanten komen!

    Beantwoorden
  2. Felicia

    Beste mensen, ik wil graag reageren, omdat ik een ervaringsdeskundige ben geworden helaas!
    Na een strijd van 48 jaar, de moed opgegeven, was mijn man
    vroeger een workaholic, nu een hobbyholic, er is geen verschil.
    En de alcohol vloeide ook al elke avond, dus er komt steeds
    iets bij! Ook is die heel hecht met zijn kant, onnatuurlijk close
    zelfs, ze zien elkaar zelden, maar kom niet tussen ze!
    Onze kinderen hadden geen vader en onze kleinkinderen geen opa.
    Thuis is die of bekaf of doodop, zit constant te bellen of te mailen!
    Zelf heb ik het leven geleefd van een onbestorven weduwe!
    Het heeft me mijn gezondheid gekost! Dus lieve meid begin nooit
    aan z’n man, en kinderen samen? Je staat er echt alleen voor hoor!
    Jonge mensen willen dat niet horen, maar je veranderd iemand niet!
    En tot inkeer komen? Dan nog niet, een vos verliest wel z’n haren…..
    …………! Als jij tussen 6 plankjes ligt, vindt die wel een andere sufferd! Mijn man was van monteur tot directeur een selfmademan!
    Liep voor een ander het vuur uit z’n sloffen, thuis ongeïnteresseerd!
    Liefde kan nooit van een kant komen, en ik ben ooit getrouwd uit
    liefde, maar daar is bitter weinig meer van over gebleven. Als iemand jou zo negeerd en denkt dat jij alles, maar dan ook echt alles, in je eentje wel redt! Dan is zo iemand niet bij jou betrokken!
    Geld en goed weegt daar niks aan af, je wilt een maatje toch?
    Geen kostganger, geen man die zondags het vlees komt aan snijden wel? Nou meid, sterkte! Felicia

    Beantwoorden
    • Felicia

      Ik wilde dit even kwijt, misschien help ik z’n jonge meid er mee?
      Toch ben ik bang dat dit niet werkt zo.
      Maar sommigen moeten het ervaren, en geloven je niet.
      Bedankt hoor, jou antwoord aan haar was perfect!
      En ik ga gewoon door met mijn leven!
      Ik heb ook heel veel leuke en lieve dingen gelukkig.
      En ik ben er heel sterk en heel dapper van geworden.
      Ik ben zelf ook beschadigd als kind, de lang verwachte dochter.
      Ik viel volgens mijn (L) moeder enorm tegen, ze had een echt
      meisje willen hebben. Ik was meer een jongensmeisje, klom in
      bomen en maakte hutten, net als mijn oudere broers.
      Met mij is het best goed gekomen, maar had ik toen maar de
      kennis gehad van nu! Dan was ik nooit en te nimmer met deze
      egoïst gegaan, want dat is die ook en gevoelsarm!
      Maar dat komt ook uit z’n jeugd, hoe beroerder de jeugd,
      hoe loyaler de kinderen dan zijn! Ik heb psychologie gestudeerd
      vandaar groet Felicia

      Beantwoorden
      • Barbara

        Ook ik wil nu voor mij zelf kiezen, na 30 jaar huwelijk me altijd op de achtergrond gehouden voor het bedrijf. Steeds mijn eigen bezigheid moeten zoeken. Zoon met een autistische beperking alleen moeten begeleiden . Man geen feeling met mijn kinderen toen ze klein waren en nu nog steeds niet. Het is maar werken en alles in het bedrijf stoppen. Ons huis is niet belangrijk. Steeds heb ik het gevoel te moeten zeuren om iets gedaan te krijgen. Wat dan alsnog niet gebeurd. Ik moet nu de knoop doorhakken. Hoe moeilijk ook. Wordt dit jaar 60 en wil nog leven en niet steeds wachten tot mijn man tot inkeer komt.

      • Caroline Franssen

        Sterkte met het nemen van je beslissing. Je weet dat je een gesprek kan boeken waarin ik met je kijk wat je in de weg staat om de beslissing te nemen en hoe je jezelf het beste voorbereid op wat er komen gaat? Je kunt uiteraard ook naar je huisarts gaan en je in het proces laten bijstaan door bijvoorbeeld een praktijkbegeleider of psycholoog. Zorg dat je daarnaast ook steun krijgt van vrienden en vriendinnen.

        Sterkte,

        Caroline

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.