Ik heb mijn ongelukkige huwelijk verlaten voor mijn huidige man. Maar sinds ik met hem ben zijn er ruzies. Meestal doordat hij ontploft om iets kleins. Hij vindt dat hij het recht heeft zo boos te zijn dat iedereen het weet en ik als een muisje wegkruip. Hij vindt dat, als ik de reden vd woede onzin vind, ik het me ook niet zou hoeven aantrekken. Maar dat doe ik wel. Steeds meer. In een week zit altijd wel 1 of 2 grote ruzies. Drama’s die hoog oplopen. Hoe ik ook probeer dat te vermijden, het lukt me niet en ik ben letterlijk ziek vd stress. Toch houden we van elkaar en beloofd hij steeds beterschap. Maar na 6,5 jaar heb ik de hoop verloren. Ik heb alleen niet de kracht om te gaan. En het is ook zo verdrietig, om je nieuwe kans, zo te zien mislukken. Eind vd maand hebben we eindelijk relatietherapie. Maar hij heeft zo’n sterke eigen mening. Zal hij ervan leren? Wat denkt u?

M.

 

Antwoord: Jij hebt minstens zoveel te leren van therapie

Beste M. Je vraag roept een aantal vragen op. Heb je onderzocht wat jouw aandeel is in het mislukken van je huwelijk? En ben je meteen met je nieuwe partner gaan samenwonen of heb je tijd genomen om het einde van je huwelijk te verwerken?

Als je de ene partner verlaat voor een andere, betekent dat vaak dat er een onverwerkt stuk verleden is. Als ik globaal kijk, zie ik dat je nu in bijna dezelfde situatie bent als aan het einde van je huwelijk: je wilt weg, maar je hebt niet de kracht om te gaan. Waarschijnlijk heb jij dus minstens zoveel te leren als je huidige partner.

Slachtoffer
Jij voelt je slachtoffer van zijn woede, terwijl hij ontkent ‘dader’ te zijn. Nu de één boos wordt en de ander wordt bang, is je relatie niet meer echt gelijkwaardig. Jij zult je als bange partner namelijk steeds meer aanpassen in de hoop daarmee ruzies te voorkomen. Voor herstel van de relatie is het nodig dat jullie allebei leren om je emoties te managen. Als jij als een klein muisje wegkruipt, betekent dat dat jij je op zo’n moment dus niet als een volwassen vrouw gedraagt, maar als een bang kind.

In de therapie hoop ik dat jij leert om te gaan met je angsten. Dat je leert om duidelijk je grenzen aan te geven en ervoor jezelf leert beschermen tegen zijn woede. Dat betekent: het gesprek stoppen zodra er sprake is van verbale agressie (dreigen, schelden) van zijn kant. Je niet laten verleiden tot ruzie, maar de kamer uitgaan, desnoods ook het huis. Voor je partner betekent emotiemanagement dat dat hij de verantwoordelijkheid gaat nemen om grip te krijgen op zijn boosheid. Pas in therapie is te zien of hij bereid is om bewustzijn te ontwikkelen zijn woede en of hij de keuze wil maken om zich niet langer op jou af te reageren.

Veel succes met de therapie!

Caroline

 

Theorie

In relaties speelt geregeld de dader-slachtofferdynamiek.  Het is een hele kunst om hier beiden van los te komen. Als je partner gevaarlijk is, begint het er voor het slachtoffer mee, dat het zichzelf in veiligheid brengt.

Slachtoffers hebben vaak ervaring met grensoverschrijdend gedrag en weten niet hoe ze op een gezonde manier hun grenzen aan kunnen geven. Soms voelen ze hun grenzen zelfs pas als een ander er al overheen is. Dit vraagt daarom meestal een aanpak die verder terug gaat dan wat er in de huidige relatie gebeurt. Onverwerkt verleden, bijvoorbeeld (verbaal) geweld dat iemand als kind thuis heeft meegemaakt, of een pestverleden zal onder ogen gezien en verwerkt moeten worden. Daarna kan je leren om op een goede manier grenzen te ervaren, erkennen en aangeven.

Ook speelt er soms ‘slachtofferwinst’ dus dat degene die ‘zielig’ is daar op een bepaalde manier baat bij heeft en geen verantwoordelijkheid hoeft te nemen voor het eigen gedrag. Voor je eigen veiligheid ben en blijf je echter zelf verantwoordelijk en als het niet veilig is, zul je er alles aan moeten doen om uit de situatie te geraken.

Ook bij de agressor kunnen onverwerkte dingen uit het verleden spelen die eerst opgelost moeten worden voordat iemand de verantwoordelijkheid kan nemen voor zijn eigen woede.

Hulp is bijna altijd noodzakelijk, omdat je met z’n tweeën in een vicieuze cirkel van geweld en slachtofferschap blijft zitten. Let er bij het uitzoeken van je hulpverlener op dat je iemand uitkiest die in staat is om zonder oordeel te kijken en die in staat is om de juiste verantwoordelijkheid op de juiste schouders te leggen. Sommige hulpverleners hebben namelijk de neiging om het slachtoffer de schuld te geven van wat er gebeurt.

Eerste Hulp Bij Relatieongelukken

In mijn boek Eerste Hulp bij Relatieongelukken staan uitgebreide to-do lijsten voor daders en slachtoffers van verbaal, fysiek en seksueel geweld in relaties. Bestel het boek hier.

 

Heb je zelf een vraag over je relatie? Stel je vraag hier.

15 reacties

  1. Amy

    Beste M,

    Ik had ook een partner die vaak woedend / agressief was. Ik wil graag op twee punten reageren:

    – Dader- / slachtofferrollen: Aan de ene kant denk ik dat het niet zo zwart-wit is wie de dader is en wie het slachtoffer. Mijn partner voelde zich sterk slachtoffer en dat was hij ook. Zijn situatie was erg moeilijk en hij had vaak last van daden van anderen in zijn omgeving, inclusief van mijn gedrag. Om etiketten te plakken van daders en slachtoffers werkt niet zo goed want dan lijkt het of de dader helemaal fout zit en het slachtoffer er niets aan kan doen, die kan dan zielig in een hoekje gaan zitten klagen en daar heeft niemand iets aan. Aan de andere kant is de vraag wie waarvoor verantwoordelijk is wel van belang. Als mijn partner zich agressief gedraagt dan is hij daar zelf verantwoordelijk voor. Het kan niet mijn schuld zijn dat hij zich zo gedraagt. Het kan zijn dat zijn gedrag een reactie is op mijn gedrag, maar nog steeds doet hij het zelf. Het zal niet helpen als ik mij meer ga ‘aanpassen’, het helpt alleen als hij beslist dat hij zich niet meer zo wil gedragen.

    – De vraag stellen of je partner iets zal leren en zal veranderen is volgens mij niet zo zinvol. Het heeft weinig zin om te gaan zitten wachten en kijken of je partner gaat veranderen. Je kunt beter kijken naar wat je zelf kunt doen om de situatie te verbeteren. Leren omgaan met mijn angst was voor mij een belangrijk punt. Het bange kind in mij van vroeger bij de hand nemen en niet meer de oneindige angst van een kwetsbaar kind voelen maar alleen de reële angst / zorgen van een volwassene. Mijzelf beschermen lukte niet goed want mijn partner accepteerde het niet als ik naar een andere kamer ging en al helemaal niet als ik het huis probeerde uit te gaan.
    Uiteindelijk gaat het om de vraag of je denkt dat het in de toekomst beter zal gaan met de relatie. Zo niet dan is het de vraag of je kunt leven met agressie en veel ruzies. Ik vond dat niet goed, dus heb ik besloten te gaan scheiden. Kracht verzamelen kan moeilijk zijn maar het zal in dat geval toch moeten. Verdrietig is het ook maar steeds met agressie en ruzies leven vind ik erger.

    Beantwoorden
    • caroline

      Als je jezelf niet kunt beschermen IN de relatie, zit er niets anders op dan jezelf (en je kinderen) te beschermen door UIT de relatie te stappen.

      Die beslissing kun je volgens mij pas nemen als je in staat bent om je grenzen te ervaren, erkennen en aan te geven. Vervolgens is het noodzakelijk dat je in staat en bereid bent om ze te handhaven als duidelijk wordt dat je partner er over heen zal blijven gaan. Voor de meeste mensen met een agressieve partner (M/V) betekent dat dat zij hun hoop moeten parkeren en in plaats daarvan hun ogen te openen voor de realiteit.

      Dat is vaak een heel proces. Naast individuele relatiegesprekken bied ik ook een groep aan waarin vrouwen elkaar ondersteunen: Liefdevol Leven. Daarin ontdek je of en hoe jij invloed kunt uitoefenen op je relatie. De volgende begint op 5 september https://www.relatieacademie.com/avondgroep/

      Caroline

      Beantwoorden
  2. B

    Ik Zit ook in zo,n situatie! Ik durf er dus niet uit te stappen , mensen stellen dan de vraag als ‘ wil je wel?’ Maar zodra m’n partner met mooie praatjes aan komt zetten geef ik weer toe, of als hij m zo bedreigd dat ik als enige uitweg lief doen, of goed maken zie dan ben ik weer aan m’n begin lijn! Ik heb ook twee kinderen uit een vorige relatie , niemand van buitenaf weet hier iets van! Ik loop dagelijks over eieren , of beter gezegd mijnbommen! Ik ben doodsbang voor deze man! Kan iemand mij tips geven hier overheen te komen , sterk te worden en de grote stap te nemen weg te gaan uit deze relatie (2jr)

    Beantwoorden
    • Caroline Franssen

      Beste B,

      Bedankt voor je bericht. Dat klinkt niet goed.
      Uit je reactie maak ik op dat een afspraak maken voor coaching of deelname aan een groep niet tot je financiele mogelijkheden behoort. Anders is dat het eerste wat ik je kan aanraden: laat je begeleiden!
      Ik weet niet waar je woont, maar in Amsterdam zijn Norwood groepen voor vrouwen die ‘relatieverslaafde’ zijn.
      Ook kun je naar je huisarts gaan en hem/haar om raad vragen.
      Is er sprake van geweld dan kun je naar een steunpunt huiselijk geweld.
      Onderzoek ook of er een vriendin of vriend is die je hierover in vertrouwen kunt nemen en die je gedurende het proces bij kunt staan.

      Veel sterkte.

      Caroline Franssen

      Beantwoorden
    • Eva

      Lieve B,

      Ik ken je niet, jij kent mij niet … Ik ben net opgestapt uit een gewelddadige en niet-respectueuze relatie. Een relatie waar met vanalles werd gegooid, waar allerhande verwijten mijn kant opkwamen. Ik kon niet anders dan er een einde aan te breiden! Het heeft letterlijk elke vorm van kracht van me geëist. Kracht waarvan ik niet eens wist die te bezitten. Hij had me zo in zijn macht en ik was zo stapelverliefd !! Het is nu 2 maand geleden en sindsdien is mijn leven zo hard veranderd. Ik bloei terug open … Ik weet dat je diep vanbinnen de kracht hebt om deze beslissing ook te nemen. Om op te komen voor wat jij verdient !! Denk aan je kids … Wees een voorbeeld voor hen! Wil je dat zij zo opgroeien? In zo’n sfeer? Met dat als voorbeeld van een liefdevolle relatie?

      Je mag me altijd iets terugsturen. Ik wil gerust naar je luisteren en eventuele tips geven vanuit mijn eigen ervaring.

      Je kan dit !! Geloof mij, je kan dit …

      Groetjes en warme knuffel

      Eva

      Beantwoorden
  3. jennifer

    ik leef al 20 jaar met mijnpartner, vader van mijn 2 kids. ik krijg van alles de schuld z.a. het gedrag van de kids.. zij reageren niet snel als zij een werk moeten doen dan moet ik ze het 2-3 keren vragen. ik was met een getrouwde man en toen ik mijn partner heb ontmoet heb ik de relatie verbroken, maar tot nu toe krijg ik het verwijt dat ik me als een hoer gedroeg. als we in een gezelschap zitten en ik zeg iets dat hem niet zou bevallen ..krijg ik dat als verwijt als wij ruzie hebben, bij elke ruzie hoor ik het een en zelfde verwijt en beschuldiging..oude koeien en zelfs dode koeien komen terug bij elke nieuwe ruzie. hij geef me de kans niet om te praten en als ik niets zeg vind hij dat niet leuk en typeert het als ik geef niets om hem. vaak eindigen onze ruzie op geschreeuw en krachttermen van zijn kant uit…en zoveel beschuldigingen en fouten schuift hij naar mij toe,.. hij plant in de tuin en soms komen er schimmels en ziet hij als een vloek van mijn kant. een eendje waarvan de poten niet goed zijn is ook alweer een vloek van mij. ik ben al moe van dit alles.

    Beantwoorden
  4. Martijntje

    Silvie.
    Ik heb op het moment een relatie van drie jaar. Ook een dochtertje van 6 uit een vorige relatie. En in begin ging alles goed. Na drie jaar uiteen te zijn met de papa van mijn dochter leerde ik iemand nieuw kennen mijn huidige partner dus. Nooit gedacht dat dit nog ging gebeuren niet dat ik te oud ben ofwat dan ook maar ik word niet snel verliefd. Voor we gingen samen wonen gebeurde het al eens een keer dat hij nogal onrealistisch kon reageren of zijn mening kon uiten maar niet direct tekenen dat eriets ernstig aan de hand was. We gingen dan samen wonen na 2 jaar nu op het moment bijna een jaar en hij heeft me al verschillende keren geslagen en echt letterlijk uitgespuwd de dag nadien wilt hij dat alles trug normaal is geen vuiltje aan de lucht. Maar voor mij kan dit echt niet. Hij maakt mij de lelijkste verwijten scheld me uit en doet echt alsof het allemaal mijn schuld is geen grijn respect toont hij na het slagen. Hij laat me liggen worden ik lig. Ik weet niet wat te doen. Dit is niet dagelijks maar toch zeker om de maand en half dat hij zo een woede aanval krijgt en dan ben ik toch enorm bang. En neem ik zelf al iets ter bescherming vast dat ik toch iets kan doen.

    Grtjs

    Beantwoorden
    • Caroline Franssen

      Beste Martijntje,

      Geweld van je partner is op geen enkele manier goed te praten en het is noodzakelijk dat jij jezelf en je dochter in veiligheid gaat brenegn. Neem contact op met slachtofferhulp, de stichting veilig thuis, Blijf van mijn Lijf huis of met je huisarts om een einde te maken aan je situatie. Maak een plan voor ofwel uit het huis te vertrekken en ergens anders te gaan wonen, ofwel (als hij bij jou ingetrokken is) het slot veranderen en zorgen dat hij niet meer binnen kan.

      In mijn boek Eerste Hulp bij Relatieongelukken geef ik uitgebreide tips voor het vertrekken uit een gewelddadige relatie.

      Veel sterkte

      Caroline Franssen

      Beantwoorden
  5. WW

    Hallo Caroline,

    Ik ben ongeveer 2 jaar samen met mijn vriendin. We hebben het heel leuk en houden veel van elkaar. Ik ervaar alleen dat ik soms onredelijk naar haar kan reageren. Zij is eigenlijk zelf erg lief en zachtaardig en komt ook uit een thuissituatie waar alles rustig en correct wordt besproken en waar vader en moeder heel gelijkwaardig met elkaar omgaan. Ikzelf ben vroeger opgegroeid met ouders die naar elkaar schreeuwen als ze ruzie hadden en elkaar voor alles uitmaakte. Nu ze ouder zijn merk ik wel dat mijn ouders beter met elkaar opgaan. Toch blijft mijn vader wel erg dominant. Mijn vader was ook altijd heel streng naar mij en heeft mijn karakter zo gemaakt dat ik toch wel wat onzekere trekken heb. Overigens denk ik wel dat het bij mij thuis veel warmer en gemoedelijker aan toe ging / gaat. Ik ben nu in mijn relatie zo dat ik soms als ik bv even chagrijnig ben snel fel kan reageren naar mijn vriendin. Ik voel mij dan aangevallen in een discussie en schreeuw dan naar haar. Bijvoorbeeld flikker eens op..of zeik niet zo. Zij ervaart dit terecht als een belediging en voelt zich daar niet fijn bij. Ikzelf voel het als een ontlading en meestal heel snel bied ik ook mijn verontschuldigen aan en ben ik weer rustig. Alleen dan is het voor haar al binnen gekomen en heeft ze er tijd voor nodig om dit te verwerken. Haar emmertje loopt alleen over en de vraag is wanneer het weer gebeurd en ze bij mij weg gaat hierom. Ik zeg haar vaak dat het niet persoonlijk is en dat ze eigenlijk boven mij moet staan in die situatie. Ik snel aan geef dat ik er spijt van heb en we weer door kunnen gaan waar we gebleven zijn. Maar voor haar werkt dat niet zo. Het is volgens mij iets uit mijn verleden dat ik soms zo laag zink. Ik vind persoonlijk dat iedereen mindere kanten mag hebben, maar eigenlijk zou ik hier beter mee op willen gaan. Zodat ik dit soort uitvallen naar haar kan voorkomen of minimaliseren. Zo komen we niet verder in de relatie en dat wil ik wel. Ook zou ik willen weten of zij er ook beter mee om kan gaan. Het minder persoonlijk oppakken en het als een tekortkoming van mij zien en mij daarmee helpen bijvoorbeeld.

    Groet WW

    Beantwoorden
    • Caroline Franssen

      Dank voor je openhartigheid. Inderdaad word je gevormd in je jeugd. Daar leer je al dan niet om goed om te gaan met je eigen irritaties en woede en het zo min mogelijk op anderen af te reageren. Het is duidelijk dat je ouders je dat onvoldoende hebben kunnen leren. Dat betekent dat je je nu als volwassene zult moeten inspannen om het aan jezelf te leren. Eigenlijk geef je aan dat jij je vriendin onheus bejegent en dat je daar wat aan wilt doen. Ik raad je aan om langs te komen voor een gesprek zodat je kunt ontdekken hoe jouw woede zich ontwikkelt en op welk punt je nog in kunt grijpen. Jouw vriendin zou kunnen leren om jou een halt toe te roepen of weg te lopen als je haar afsnauwt. Dat zouden volwassen reacties van haar kant zijn.
      Jullie probleem vraagt om zorgvuldig uitpluizen wat er speelt. Daar kan ik bij helpen.

      Met vriendelijke groet, Caroline Franssen

      Beantwoorden
  6. Ken

    Beste

    Ik heb sinds een jaar een relatie met iemand waar ik echt van hou .
    Toch maken we de laatste maanden ruzie vanwege het zwijgen in een gesprek of een simpele vraag. Ze opent niet volledig , durft haar denkwijze niet te vertellen en het waarom zodanig ik haar perspectief kan begrijpen. Ik vind eerlijkheid belangrijk in een relatie en ook het geven en nemen in verschillende opzichten. Het is zelfs zo dat ikzelf na verloop gewoon onmiddellijk explosief reageer en idd ook scheld wat ik jammer vind. Ik weet dat het onmacht is en ik ga zelfs sporten om meer endorfine aan te maken zodanig ik rustig kan blijven. Maar dat ik een werkdag heb van 16u dan kan ik echt niet rustig blijven. Dan ben ik volledig uitgeput. Dan verwacht ik empathie van mijn partner maar hoe verwezenlijkt je dit wanneer er geen communicatie is of kan zijn ? Dat er geen openheid is en dat er ook geen diepgang kan gerealiseerd worden .Ik heb ook het gevoel dat ik achter oplossingen aan ga en dat zij maar gewoon bij de pakken blijft zitten zodanig ik me steeds afvraag of dit dan wel liefde is. Ik weet dat ik een verleden heb en heb ook therapie gevolgd hiervoor . Alles heeft idd te maken met mijn verleden en opvoeding doch heb ik dit doorbroken door emoties te kunnen uitleggen en zelfs complete open denkwijze zonder taboes en perspectieven. Ik heb geleerd om emphatie op te brengen . Maar steeds verwacht ik zaken terug van mijn partner. En hoegenaamde vragen blijven steeds opkomen zoals het waarom ze niet de in te toe heeft naar bepaalde aspecten . Is communicatie dan niet belangrijk ? Dat ik tussen lijnen moet kunnen lezen mag ik dit dan ook niet van haar verwachten ? Waarom is het moeilijk om op een open vraag gewoon antwoord te geven ?
    Ik weet dat ik explodeert door het feit dat ik het gevoel heb dat er niet wordt tegenmoet gekomen. Ik krijg ook het verwijt dat mijn denkwijze moet primeren maar er wordt me dan ook geen alternatief geboden of een ander perspectief. Ik vind open communicatie essentieel voor een relatie en wanneer ik dit niet krijg ventileer ik tegen mijn vrienden maar dit kan volgens haar dan ook niet. Het resultaat is dan opgekropte woede die eruit moet komen. Ik ben maar mens met emoties en geen robot in mijn ogen . Wij kunnen een einde maken aan deze relatie maar ik ben verweten geweest dat ik wou opgeven wat ik nu dus niet wil doen. Ik weet dat dat ok is en dat een deel in mijn hoofd zit dankzij maar dan nog. Ze is diegene waarvan ik dacht dat ik de rest van mijn leven mee wou spenderen en mss daar te veel aan vasthoud ? Ik kan rustig praten maar telkens wanneer ik dan ook mijn kant van het verhaal wil geven dan krijg ik het verwijt dat ik haar niet aan hoor en dus het gevoel krijg dat ik gewoon moet luisteren en mijn bek moet houden ?
    En net dat is hetgeen wat onmiddellijk de vulkaan doet barsten. Zij mag alles en alles zeggen maar ik moet maar meegaan in haar verhaal en kan geen eigen ik hebben ?
    Het resultaat nu . Zij is bang dat ik explodeert. Gaat ruzies uit de weg. Weent enorm veel en ik weet dat mijn explosies de oorzaak zijn . Maar is de oorzaak van die explosies dan onbelangrijk ? Wanneer het voor lij dan essentieel is ?
    Het is zover gekomen dat ik een afspraak heb voor gedragstherapie . Maar dat je niet begint bij de oorzaak gaat dit dan wel enig nut hebben ? Gaan die feustraries dna wek weg gaan ? Ik weet dat ik teveel heb gegeven gevoelsmatig en nu probeer om meer afstand te nemen zodanig het me interesseert maar dit kan toch niet correct zijn ? Is het beeld van samen 1 zo verkeerd ? Het is een beeld uit 1000 dat snap ik maar wel hetgeen waar ik me super bij voel. Samen alles realiseren en door het leven. Samen geven en nemen . Enzovoort enzovoort
    Ik snap haar pijn nu en ik begrijp haar ook . Ik voel ook met haar mee maar dat wil wel zeggen dat ik mezelf moet wegcijferen tot ze zaken geleerd heeft ??

    Beantwoorden
    • Caroline Franssen

      Beste Ken,
      Het lijkt me zeer onverstandig om werkdagen van 16 uur te maken. Er is geen enkele partner die in staat is om met een uitgeputte man om te gaan. Ik stel voor dat je gaat kijken wat er gebeurt als je haar alleen in de weekenden ziet en dat je door de weeks als je zo hard werkt, geen contact met haar zoekt. Dus dat je alleen contact met haar zoekt als je ontspannen en uitgerust bent.

      Verder is dit meer iets voor een sessie dan voor online advies.

      Vriendelijke groet,

      Caroline Franssen

      Beantwoorden
  7. Dream

    Beste,

    Ik ben al 17 jaar met mijn partner samen en hebben een dochter van 12 jaar.
    Mijn partner komt uit een moeilijk gezin waar zijn vader veel dronk en agressief was.
    Het geluk is ook niet voor hem weggelegd jammer genoeg. Hij heeft nooit mogen studeren wat hij wou waardoor het op werkvlak enorm moeilijk is om vast werk te vinden. Ongeveer 10 jaar geleden heeft hij zich omgeschoold tot opvoeder A2. Volgens de vdab kon je dan makkelijk in de jeugdzorg terechtkomen. Hij heeft veel tijdelijke opdrachten gekregen. De laatste organisatie waar hij solliciteerde zei vlakaf met A2 kom je er niet want voor vast werk moet je een A1 bezitten. Nu is hij ondertussen al 6 maand werkloos en loopt op de toppen van zijn tenen. Steeds voor minste word er geroepen op mij en mijn dochter. Wat echt frustrerend is en niet aangenaam voor ons. Dit kunnen over kleine dingen zijn en beseft dan niet dat dit niet leuk voor ons is. Ik moet altijd de steun voor iedereen zijn maar ga er zelf onderdoor. Ik vertel dit ook aan niemand omdat ik mij schaam over de situatie. Ik heb wel vast werk en droom ervan om leuke gezinsmomenten te beleven maar door zijn ontploffingen is het niet meer aangenaam. Wat zou een oplossing kunnen bieden?

    Beantwoorden
  8. Martijn

    Ik ben het niet eens met je adviezen. Afgaande op de informatie is M. slachtoffer van verbale en emotionele mishandeling. De gevolgen van deze vormen van mishandeling zijn depressie en post traumatische stress stoornis.

    Mogelijk heeft haar man een passief-agressieve gedragsstoornis.

    Beantwoorden

Laat een antwoord achter

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.